yang mengikuti saya

Monday, March 24, 2014

Madame Fantôme (Bilingual: francais and indonesian)

“Elle arrive!!!” criait Nez en rasseyant.
            Aucun étudiant n’osait se lever après son hurlement. La situation se déclenche  horriblement quand notre prof entra dans la classe. C’est une damme d’avoir vissage mi-indonésienne mi-étrangère (Tous les étudiants connaisent que son père est français, et sa mère est indonésienne).
Elle a des cheveux courtes et porte toujours une chemise en  rose. Elle a un regard fort, très fort, comme un requin qui a faim et veut nous avaler. Elle est vraiment horrible. C’est pourquoi, on l’appelle “Madame Fantôme”.
            A t-elle quâtre canines aiguës?
            Non!
            A t-elle un pouvoir magique?
            Non, pas du tout!
Mon “senior” m’a dit qu’elle peut chasser son étudiant(e) qui lui fait être en colère. Par éxample: qu’il ne puisse pas repondre à ses questions. Elle n’aime pas  non plus un(e) étudiant(e) qui ne porte pas le dico durant ses courses.
D’abord, je le crois pas du tout. Or, mon amie s’appellant Nez devient la victime d’elle.
Voilà l’histoire sur elle:
Ce jour-là, Elle oublie de porter le dico.
“Vous savez, Madmoiselle? C’est l’épée dans la guerre,” Madame Fantôme l’a dit toujours.
            “Allez à la porte!” se cri la damme.
            Nez prend son sac et sort dépêchement de la classe. Je la regarde tristement. J’imagine d’être comme elle, qui est chassée de la classe. Alors je suis très triste. Ensuite, je pleure bien qu’en réalité pleurer est interdit pour les gars.
Depuis, je  crois les histoires sur Madame Fantôme! C’est pourquoi, elle m’a fait une peur. Je ne peux pas alors à parler. Comme des autres, je m’assois sur la chaise en regardant attentivement sur elle.
            “Toi!” m’appella-t-elle.
            Elle me regarde très fort si bien qu’elle fait vibrer mon corps.
            “Oui, Madame!”
            “Quelle est ta réponse?”
             “Ma réponse…?” parle-je à mi-voix en regardant en coin, à gauche, puis à droite. Je m’essaya de deviner ce que je dois repondre.
            “Aïe! tu n’écoute pas du tout?”
            Si, je vous écoute! dit-je mentalement. Je oubliai qu’elle demande à quoi et je ne souvenais que ses cris!
            Mon regard tomba sur la main de Nez.
            Sa main montra le livre  L’Analyse de la Littérature Française qu’elle a prêté de la biblio du “LIP”. Je souris parcequ’elle me désigna la question de Madame Fantôme dans ce livre.
            Ce temps-là, j’ai connu la question!
Je lève alors mon doight. “Est-ce que je pourrais repondre votre question en Bahasa Indonesia, Madame?”
“Non pas du tout! Tu apprends le français, alors tu dois la repondre en français!”
Je me sentait mes os cassé en morceaux. Au reste, mon corps se construit seulement par la viande et la peau. Je me suis affaibli.
Je me regarda encore en coin, à Nez. Elle me montra une paragraphe sur son livre. Je souris. Deux fois, elle m’aida. Elle démontra la reponse de la question de Madame Fantôme. C’est pourquoi, je peux la repondre en français ...
“Arrête!” me cria-t-elle en explosant.
“Ne lise pas! Attention, je te fais repondre dans ta langue!”
Je la vois bêtement. Dans ma langue? Ça signifie que je dois parler en Bahasa Indonesia?
“...,”
“Je ne comprends pas, Monsieur! Tu parle de quoi?! Tu parle en quelle langue?”
Je ne comprends pas du tout ce qu’elle veut. Ça me donne des sueurs froids.
“Vous, Madame, vous me dites que je dois repondre votre question en ma langue, Bahasa Indonesia?” reponde-je avec voix hesitant, sans la voir.
“Comment? Aïe..., vas-y! Je t’éxplique encore pour que tu comprends!” me dit-elle. Ça me fait regretter.
Je regretta de ne pas dire, par éxample: pardonnez-moi, Madame! Je ne peux pas repondre votre question, ou quoiqu’il  peut me sauvre de punition!
Punition?
Oui! Aller à l’égard de la classe, c’est à dire par comdamnation pour moi. Je regarde comment mes amis me voient: je suis un comdamné qui est en train d’attendre la décission d’un juge. Et le juge, c’est Madame Fantôme.
“.... Tu as compris?”
Je la regard dans un minuit. Puis, je regarde au dessous.
“Je..., je..., je comprends à quoi, Madame?” demande-je horriblement.
Il n’y a pas de reponse. Il n’éxiste qu’un petit mot lanca de sa bouche: “sorte-toi!”
Je la regarda, “Madame?”
“T’es toujours dans la lune quand je t’éxplique. Tu n’as pas le droit d’être ici.
Je ne sais pas quoi faire, sauf à accepter cette éjection. Je porte mon sac et vais vers la porte. Quelque jours plus tard, je sais pourquoi madame le prof me sort. Elle me prend en haine parceque je ne comprends pas son demande. Alors, elle pense que je ne la regarde pas attentivement pendant son cours.
***
Ce jour-là, je vois Nez qui est en train d’écrire son “Note-book”. Je regarde sur le papier: Il est interdit de ne pas porter le dico pendant le cours!
“Tu hais Madame Fantôme?” demanda-je à elle.
“Oui!” repond-t-elle comme je l’ai déja pensé.
Nez me regarda. “Mais, je ne la hais plus maintenant!”
“Quoi?” demanda-je, sans pouvoir de protéger mon ébahissement.
Je suis très ébahi. Madame Fantôme l’a fait perdre la face devant la classe. Mais elle ne tient pas du tout la haine pour elle en tête. Je crois qu’elle m’ait trompée.
Mais, c’est ainsi que mon supçon se diminue quand mon ami raconte quelque chose. Hièr, elle est visité la maison de damme le prof à l’intention de pardonner d’avoir oublié de prendre le dico quelque jours derniers.
“Chez elle, elle est la fée dans l’histoire Cendrillon au contraire de son habitude dans la classe!”
“Tu veux dire que Madame Fantôme est une bonn fée chez elle?” dem,ande-je curieusement. Nez m’a donné une adresse.
“Voilà l’adresse de madame. Visite-elle, alors tu ne l’appellera plus Madame Fantôme!”
Arrivé chez moi, je cherche mon vélo. Puis, je pédale sur mon vélo. Ensuite, je continue de ramer sur ce vélo sans cesse, plus vide, et plus vide! Enfin, je suis devant une grande maison.
Je regarde attentivement des roses qui fleurissent au bord de la petite rue vers la porte. Déja, Je n’imaginais qu’une veille maison ayant les toiles d’araignée. Elle a aussi des serpents: Cobra et Annaconde, par example!
Or, cette maison au mur vert a des fenêtres très grandes. Puis, la porte est ouvert au dedans.
“Olàlàlà! Entre-toi, Mi!” me salue-t-elle gentillement.
Mi? Elle nomme mon nom d’appele. D’habitude, elle me dit “Tu”.
Bon, Nez est vraie. Je ne l’appelle plus Madame Fantôme. Elle fait tout dissemblablement. Elle est plus gentile et est plus bavarde que d’habitude. De plus, elle parle beaucoup de ses plantes d’agrement, bien sur, avec palisir. C’est contrairement ce que j’ai déja pensé: elle parle de ses serpents horribles.
Elle est ferme avec ses étudiants, elle souhaite qu’ils aient mentalité vigoureusse. Bon, c’est mois maintenant qui dois changer le nom Madame Fantôme.
Oui, depuis ce temps-là, je l’appelle Madame Rose. D’une part, elle aime bien  les roses, d’autre part, son nom propre est Rose!


par helmi laksono
édité par Serge Barsot



Indonesian Version

            “Dia datang!!!” Nez berteriak sambil berdiri.
            Tak ada seorang pun yang berdiri setelah peringatannya.
            Suasana pun makin mencekam ketika dosen kami memasuki ruang kelas. Dosen kami berwajah setengah Indonesia setengah prancis. (Semua mahasiswa tahu bahwa ayahnya seorang Prancis dan ibunya asli Indonesia)
Beliau berambut pendek dan senantiasa mengenakan baju bermotif bunga. Pandangan matanya tajam, sangat tajam, seperti seekor hiu kelaparan dan  ingin menelan kami. Ia sungguh menakutkan. Itulah kenapa, beliau dijuluki “Bu Momok”.
            Beliau memiliki gigi-gigi taring yang runcing?
            Tidak!
            Beliau memiliki kekuatan sihir?
            Sama sekali tidak!
Kakak kelasku pernah bilang padaku, Bu Momok tak akan segan-segan mengusir mahasiswanya yang membuatnya marah. Misalnya, bila tak bisa menjawab pertanyaan darinya. Selain itu, Bu Momok juga tak menyukai mahasiswa yang tidak membawa kamus sat kuliah berlangsung.
Mulanya, aku tak percaya. Namun, begitu temanku sebangku yang mengalaminya, aku pun percaya.
Begini ceritanya:
Hari itu, Nez lupa membawa kamus.
“Kamus sama pentingnya dengan pedang saat berperang!” kata Bu Momok selalu.
            “Keluar!” usir Bu Momok.
            Nez mengemasi tasnya dan keluar kelas lekas-lekas. Aku melihatnya dengan miris. Aku mengandai-andai jika aku yang diusir seperti itu. Aku pasti sedih. Lantas menangis, meskipun menangis dilarang bagi laki-laki.
Sejak itu,  aku mulai percaya. Bu Momok benar-benar galak. Beliau betul-betul membuatku ketakutan. Sampai-sampai aku tak mampu untuk berbicara. Seperti yang lain, duduk, sambil memandang ke depan.
            “Kamu!” Bu Momok memanggilku.
            Sorot matanya tajam menatapku. Membuatku gemetar.
            “Ya, Bu!”
            “Apa jawabanmu?”
             “Jawaban…?” gumamku. Aku melirik kanan dan kiri, mencari tahu, aku disuruh melakukan apa.
            “Hmmm, kamu tidak memperhatikan, ya?”
            Aku memperhatikan, kok! kataku dalam hati. Aku hanya lupa pertanyaan Bu Momok. Yang kuingat hanyalah bentakan-bentakannya dan juga omelan-omelannya.
            Pandangan mataku jatuh ke tangan Nez.
            Tangannya menunjuk-nunjuk ke buku L’Analyse de la Littérature Française yang dipinjamnya dari perpustakaan LIP. Aku tersenyum. Ternyata, Nez sedang menunjukkan pertanyaan Bu Momok di buku tersebut.
            Aku menunjukkan jari tangannku, “bolehkah saya menjawab dengan bahasa Indonesia, Bu?”
            “Tidak, kamu belajar bahasa prancis, maka harus menjawab dengan bahasa prancis.!”
            Tulang-tulangku terasa remuk. Tinggal daging dan kulit. Lemas.
            Aku melirik ke Nez lagi. Telunjuknya menunjuk-nunjuk ke sebuah bagian paragraf. Aku tersenyum. Dua kali, dua kali Nez menolongku. Ia menunjukkan jawabannya.
            Aku pun menjawab pertanyaan Bu Momok dengan bahasa prancis….
            “Stop!” suara Bu Momok menggelegar.
            “Jangan membaca! Aku menyuruhmu menjawab dengan bahasamu!”
            Aku terlongo-longo. Dengan bahasaku? Berarti aku harus berbicara dengan bahasa Indonesia.
            “…,”
            “Aku tak paham, kamu bicara apa? Kamu memakai bahasa apa?”
            Aku semakin tidak karuan. Keringat mulai bercucuran di bagian-bagian wajahku yang berpori.
            “Ibu bilang, saya harus menjawab dengan bahasa saya, bahasa indonesia!” ujarku terbata-bata, tanpa menatapnya.
            “Siapa bilang? Aduh! Lebih baik kamu maju kesini saja dulu. Kujelaskan, biar kamu paham!” ujar Bu Momok menyesalkanku.
            Aku menyesal tidak berkata: Maaf, Bu, saya tidak bisa. Atau apa saja, asalkan selamat dari hukuman ini!
            Hukuman?
            Ya! Maju ke depan sambil menjawab adalah hukuman. Aku bisa melihat teman-temanku menatapku, seperti menatap terpidana mati yang akan menerima putusan hakim. Hakimnya adalah Bu Momok.
            “Jelas?!”
            Aku membalas tatapan Bu Momok. Sekilas saja, lalu menunduk.
            “Je-je…, jelas apa, Bu?” tanyaku takut-takut.
            Tak ada jawaban. Yang ada hanyalah semburan sebuah kata, “keluar!”
            Aku menatapnya, “Ibu?”
            “Kamu melamun saat aku menjelaskan. Kamu tidak berhak ikut kuliah saya. Keluar!”
            Tanpa kutahu untuk apa aku keluar, aku mengambil tasku, menuju pintu.
            Belakangan aku tahu. Bu Momok menyuruhku keluar karena kesal kepadaku. Aku jarang memahami suruhan dia. Sehingga, aku dianggap tidak memperhatikannya saat kuliah berlangsung.
***
            Siang itu, kudapati Nez menulisi buku catatannya di kelas sendirian. Aku melihat tulisannya: Aku tak boleh lupa! Aku harus selalu membawa kamus!
            “Kamu benci pada Bu Momok?”
            “Ya!” jawabannya seperti dugaanku.
            Nez melihatku, “sekarang tidak!”
            “Apa?!” tanyaku, tak bisa menyembunyikan keherananku.
            Aku heran, Nez sudah dipermalukan oleh Bu Momok di depan teman-teman. Namun, ia tidak marah kepada Bu Momok.
Aku yakin, Nez berbohong.
            Namun, kecurigaanku memudar begitu mendengar cerita Nez. Kemarin, Nez mengunjungi rumah Bu Momok untuk meminta maaf atas kelalaiannya membawa kamus. “Di rumahnya, beliau bak peri dalam cerita Cinderela. Bukan lagi Bu Momok yang selama ini kita akenal!”
            “Maksudmu peri baik hati?” tanyaku, penuh ingin tahu.
            Nez menuliskan sebuah alamat rumah. “Ini alamat rumahnya. Kunjungi beliau, dan kamu tak akan lagi memanggilnya Bu Momok!”
            Setibanya di rumah, aku mencari sepedaku. Setelah kutemukan, aku pun mengayuhnya. Aku terus mengayuh, mengayuh terus, hingga tiba di sebuah . halaman cukup luas sebuah rumah.
Aku memandangi takjub  bunga-bunga mawar bermekaran di jalan sempit menuju pintu. Tak seperti yang kubayangkan sebelumnya: rumah tua dengan halaman tak terurus, penuh sarang laba-laba, dan memelihara ular-ular, seperti: Kobra dan Anakonda.
            Cat rumah itu berwarna hijau dengan jendela-jendela besar berkaca. Aku memencet bel dekat pintu yang berwarna cokelat.
            Pintu dibuka dari dalam.
            “Oh, kamu. Masuk, Mi!” sapa Bu Momok menyapaku ramah.
            Mi? Beliau memanggil namaku. Biasanya, memanggilku kamu dan selalu kamu. Ternyata Nez benar, aku tak akan lagi memanggilnya Bu Momok. Beliau begitu berbeda dari biasanya. Lebih ramah dan banyak bercanda saat kukunjungi. Beliau bahkan bercerita tentang koleksi tanaman hiasnya dengan senang hati. Dan bukan seperti yang kubayangkan: bercerita tentang ular-ular yang mengerikan.
            Beliau memang keras dalam mendidik, agar, setiap mahasiswanya tak bermental lemah. Hmmm, rupanya, aku harus mengganti sebutan Bu Momok. Ya, mulai sekarang, aku akan memanggilnya, Bu Rose. Selain karena hobinya mengoleksi mawar, juga karena nama aslinya memang Rose!
Oleh: Helmi Laksono

Pura Ulun Danu Bratan


1.  PURA ULUN DANU BRATAN (2 heurs d’aeroport par voiture/2 hours by car from the airport/ 2 jam perjalanan menggunakan mobil dari bandara/ 2 jam numpak montor seko bandara)

PURA ULUN DANU BRATAN  situé au bord du lac bratan. Ce temple dédié à la déese du lac (Dewi Danu). Qu’est qu’on peut faire là-bas? Les activités nautique (à moteur) sur le lac, explorer le grand parc botanique (un important centre de recherches) et deux autres lacs ( Buyan et Tamblingan) qui sont plus sauvages et qui offrent des randonnées dans la nature intéressant, jouir le panorama de montagneux souvent enfoui sous la brume et donc frais.

PURA ULUN DANU BRATAN is in beside of Danau Bratan. It is a temple dedicated to Godesse of Lake (Dewi Danu). So, what do we can do there? There are many boat rent to explore the lake, you can also explore botanical garden nearby and explore the two lakes (Buyan and Tamblingan) which are still virgin, or just enjoy the mounts views with their fog and offcourse their fresh situation.

PURA ULUN DANU BRATAN  terletak di tepian danau Bratan. Pura ini merupakan tempat untuk memuja dewi danau atau Dewi Danu. Lalu, cara menikmati liburan disana? Banyak penyewaan perahu untuk mengarungi danau, menjelajahi kebun raya yang tidak jauh dari danau Bratan dan juga menjelajahi dua danau (Buyan dan Tamblingan) yang masih alami, atau sekedar duduk-duduk menikmati pemandangan pegunungan berkabut dan tentunya dengan suasana yang segar.

PURA ULUN DANU BRATAN ing pinggir dhano Bratan. Pura iki digunaaké kanggo nyembah déwi dhano utawa Dewi Danu. Terus, carané seneng-seneng ing kono piyé? Okeh prau sing isoh diséwo kanggo mubeng-mubeng ing danau, jelajah alas ing kebun raya sing ora adoh seko dhanuo Bratan ugo jelajah danau loro (Buyan lan Bratan) sing isih alami, utowo thenguk-thenguk ndelengaké pegunungan karo pemandhangan pedhut  ditambahi suasanane sing seger.